Nawozy fosforowo-azotowe cz. 2

Dopiero przez traktowanie kości parą wodną pod ciśnieniem cała osseina przechodzi w klej. Kości parzone po wysuszeniu stają się kruchszymi niż gotowane. Ogólna zawartość azotu jest w nich mniejsza, co prawda, niż w kościach surowych, wskutek jednak ubytku tłuszczu stosunek procentowy azotu i fosforu do pozostałych składników zwiększa się.

Takie parzone, a następnie zmielone kości noszą w handlu nazwę mączki kostnej parowanej nie odklejonej.

Dalszy postęp polega na ługowaniu kleju z mączki parzonej gorącą wodą; otrzymuje się wtedy mączką kostną parzoną, odklejoną. Zawiera ona mniej jeszcze azotu niż nieodklejona, procentowy jednak stosunek kwasu fosforowego do innych składników jest w niej większy.

Samo parzenie kości nie usuwa jednak w zupełności tłuszczu, który jest produktem w stosunku do wartości nawozowej jeśli nie szkodliwym, to obojętnym, ma za to dużą wartość techniczną. Obecnie więc, w celu wyługowania zupełnego tłuszczu, przed parzeniem rozdrobnionych kości, odciągają z nich tłuszcz za pomocą benzyny. Następnie parzą, szuszą i mielą.

Comments
  1. 5 miesięcy ago